Mijn kleine meid

Mijn meisje is bijna 11, in juni is ze jarig en wordt ze 11. Het schijnt dat ze op me lijkt. Niet zozeer qua uiterlijk maar vooral qua karakter.

Vanavond kwam ze even bij me zitten, haar grote blauwe ogen stonden vol tranen. Ze had ruzie gehad met haar vriendje en hij had het voor één of andere flutreden uitgemaakt. Het liefst was ik hem acuut in mekaar gaan slaan natuurlijk. Zomaar mijn kleine meid laten huilen! Rotjoch!

Maar ik knik begrijpend en geef haar een dikke knuffel. En daar zit ze dan, op mijn schoot, met strepen op haar wangen van de tranen. Het vriendje in kwestie is een dommig jongetje met stekelhaar, een opvliegend typetje waar ik me enorm aan erger. Maar die ergernis verstop ik wijselijk in de diepste kerker van mijn achterhoofd. Zodra ze daar achter komt, gaat ze hem namelijk nóg leuker vinden, dat weet ik zeker.

Ze vertelt me over vanalles; al haar zorgen en angsten komen naar boven. Snikkend vertelt ze me dat het niet zo leuk is om ouder te worden. Dat ze soms haar papa zo erg mist omdat ze hem maar één keer om de twee weken ziet, dat ze het niet leuk vindt dat hij zover is gaan wonen. Dat ze zich soms zo onzeker voelt; dat ze als ze ruzie met iemand heeft, altijd bang is dat zij het fout heeft, dat ze iets fout heeft gedaan. Dat ze zich zorgen maakt over de nieuwe ramen, dat het koud gaat zijn als ze de ramen gaan vervangen en dat de dieven dan binnen kunnen, dat ze soms nachtmerries heeft en bang is en of het normaal is dat ze dan bang is.

Ze gooit alles eruit en zit tussendoor te snikken in mijn armen. En ik voel hoe onzeker ze is, en hoe bang ze is. Ik kan haar verdriet en angst voelen. En ik begrijp het zo goed... net als ik denkt ze over alles na, maakt ze zich veel te veel zorgen. Voelt ze zich verantwoordelijk voor veel te veel dingen. Ze wil veel te snel groot zijn.

En ik ben zo trots op haar; trots omdat ze geen egoïstisch krengetje is, trots omdat ze een prachtig kind is dat langzaamaan een prachtige meid wordt. Omdat ik zie en voel hoe ze zich langzamerhand haar eigen weg in de wereld zoekt, met alle angst en twijfels die daarbij horen. Maar hoe ze wel haar eigen weg durft te gaan, hoe eng ze het ook vindt. Ze kan zo eigenwijs zijn en soms een klein driftkopje maar daaronder zit een klein onzeker meisje... maar dat verstopt ze vaak achter haar grote mond, ze houdt zich groot en maakt zich zorgen voor iedereen. En soms moet ik haar bijna verplichten om klein te zijn, om kind te zijn, om mij voor haar te laten zorgen.

En dat is zooooo herkenbaar... en dan knuffel ik haar bijna plat en samen met haar knuffel ik het kind in mezelf. En vreemd genoeg kan ik ook een beetje trots zijn op mezelf als ik trots op haar ben. Omdat ik me realiseer hoezeer we op elkaar lijken, mijn kleine meid en ik....