Consequenties

Een prachtige ijzeren collar sluit met een slotje om mijn hals. Hij is breed, zwaar en koud.

Hij vraagt me om mijn pols aan te bieden zodat hij de polsboei kan vastmaken. Ik schat mijn kansen in en weiger, ik hou mijn arm tegen me aangedrukt. Hij vraagt het nogmaals en ik weiger weer. Hij telt tot drie en ik laat de drie voorbijgaan. Ik zie zijn gezicht betrekken en dan red ik me met een grapje "Ik wist niet tot hoeveel je zou tellen, dat had je niet gezegd." "Tot hoeveel tellen mensen meestal in dit soort situaties?" "Vijf?" "Nee, drie dus. Dan weet je dat vanaf nu." Maar ik hoor dat hij het wel vermakelijk vindt, zijn stem lacht. Ok, spanning gebroken en ik steek mijn arm uit. Klik, slotje erom. Eén vast.

Het scenario herhaalt zich voor de andere arm. Ik weiger, ik kan het testen niet laten. En dan hoor ik in zijn stem dat het menens is. Geïrriteerd legt hij me uit dat hij me wil laten zien welke straf hij voor me in petto heeft als ik over de schreef ga. En dat als ik blijf doorpushen, dat de straf dan ook meteen, gratis en voor niks, erbij kan krijgen. Aan zijn stem te horen, maakt hij geen grapje en is de straf ook niet iets waar ik op zit te wachten.

Het klinkt namelijk zo simpel "straf geven". Maar de meeste "straffen" vind ik lekker en dat weet hij ook. Een spanking, zweepslagen, de cane... laat maar komen. Fysiek afstraffen heeft weinig tot geen zin, dat is gewoon lekker hard spelen. Ook in de hoek staan, vind ik niet zo erg. Vernederd worden kan ik ook wel van genieten. In een kooi gestopt worden, vind ik ook prima. Het enige waar ik écht een hekel aan heb, is genegeerd worden, geen aandacht krijgen. En teleurstelling, oprechte teleurstelling zien in de ogen van mijn Meester, dat gaat me door merg en been.

Maar blijkbaar heeft hij iets anders bedacht en zijn intonatie en woordkeuze maken me duidelijk dat het behoorlijk onaangenaam is. En ik kies eieren voor mijn geld en steek mijn andere arm naar voren. Klik, twee vast. Vervolgens til ik mijn voeten omhoog en klikken ook mijn enkelboeien vast. Mijn polsen worden met korte kettingen aan mijn collar vastgemaakt en een andere ketting verbindt alles met elkaar. Een blinddoek maakt het compleet.

En dan moet ik hem volgen. Veel keuze heb ik niet meer als hij aan mijn leiband trekt. En rinkelend volg ik hem, de gang in. Euh... de trap naar boven zat links... rechtdoor is het berghok en de trap naar de kelder. Kelder? Klik, ik hoor het slotje van de kelderdeur. Mijn kelder is piepklein, klam, inclusief spinnen. Hij helpt me voorzichtig de keldertrap af. en maakt me vervolgens vast aan de trap. Het is moeilijk om een comfortabele houding te vinden. Hij voorziet me van een stuk plastic om op te gaan zitten en deelt mee dat hij me 5 minuten alleen zal laten. Zodat ik een voorproefje heb van wat een straf zou kunnen zijn.

Kelderdeur dicht en licht uit. Nog donkerder, nou ja, met een blinddoek op maakt het verschil niet zo veel uit. De spinnen kon ik toch al niet zien. Ik verdring bewust de gedachte aan spinnen, anders ga ik gillend gek worden. Ik wriemel wat rond in een poging om een comfortabele houding te vinden en kom er vrij snel achter dat dat niet lukt. Daarvoor zijn de kettingen nét te kort. De ketting aan mijn collar verplicht me om mijn hoofd iets scheef te houden en om net rechtop te blijven zitten. De andere kettingen beperken mijn bewegingsvrijheid nog nét een beetje meer. Ik zoek de minst oncomfortabele houding. Tot zo ver alle dingen op mijn "to-do lijstje". Huhm... niks meer te doen dus... en nog 4 minuten te gaan.

Voor even is dit niet erg, voor even geeft dit me rust, realiseer ik me. Maar wat als ik een uur of langer hier zou moeten zitten? Als de houding steeds oncomfortabeler zou worden, mijn lichaam steeds pijnlijker, de stilte en de eenzaamheid ondragelijk? Conclusie: dit is géén leuke straf. Maar voor even, geniet ik er van. Geniet ik van de rust en de overgave, geniet ik van het besef dat er een straf bestaat.