Vakantie

Een hele week samen op vakantie. Ik keek er naar uit maar ik zag er ook tegenop. Klinkt gek eigenlijk en ik voelde mezelf ook best wel schuldig dat ik er niet reikhalzend naar uitkeek. Een week vakantie samen met een man die lief, attent, knap, begripvol, intelligent en dominant is. En daarnaast nog eens helemaal uit vrije wil samen met mij op vakantie wil, die er zelfs naar uitkijkt. En toch was ik bang voor de vakantie, bang voor een hele week samen.

Zoals te verwachten leidde dat tot een explosie. Ik deed echt mijn best om lief en aardig te zijn maar alweer kwam mijn kattige kantje naar boven. Ik ging aan alles twijfelen, aan mijn eigen onderdanigheid, aan zijn dominantie, aan het leven en aan de liefde. Wilde ik wel een relatie? Zou ik ooit onderdanig kunnen zijn binnen het kader van een relatie of ging dat voor mij te ver? Hoe kan iemand mij domineren terwijl hij van me houdt? Heb ik niet die stok achter de deur nodig, die dreiging van verlaten te worden als ik niet goed genoeg ben? Want als iemand van me houdt, gewoon van mij, zoals ik ben, dan geeft me macht over hem. En de bitch in mij aarzelt absoluut niet om die macht uit te testen of te gebruiken.

Hoever kan ik gaan? Kan ik op een subtiele manier de rollen omdraaien? Kan ik door grof geweld de rollen omdraaien? Testen, proberen, manipuleren... Is hij slim genoeg? Kan ik hem uit zijn evenwicht brengen? Kan ik hem boos maken? Wat gebeurt er als hij boos wordt? Kan ik bozer worden? Ik voerde een vijandige, onderhuidse strijd.

Maar hij bleef gewoon wie hij was. En toen hij het beu was ging hij gewoon slapen, kon ik buiten gaan roken en moest ik maar zien wanneer ik terugkwam. En buiten, voor de deur van het hotel, vond ik mezelf erg kinderachtig. Ik schaamde me diep. Ik had de pijn en teleurstelling in zijn ogen gezien. En stilletjes glipte ik weer in bed en stak ik mijn hand uit naar zijn lichaam. En hij nam me in zijn armen en alles was goed.

Toch weet ik dat het niet de laatste keer geweest is, zo simpel ben ik niet, zo snel gaat dat niet. Maar ik voel iets groeien in mezelf. Het besef dat een dominante man geen God is of hoeft te zijn. En dat een sub geen perfect onderdanige vrouw hoeft te zijn. In mijn hoofd wist ik dat al wel, maar mijn gevoel is meestal iets langzamer. Ik krijg steeds meer respect voor hem, ook al kan hij mijn gedachten niet lezen en is hij niet (altijd) perfect.

En ik krijg er beetje bij beetje vertrouwen in. Vertrouwen dat hij niet zal wegrennen als hij ziet dat ik onderdanig ben. Want dat is me een aantal keren gebeurd... dominanten willen wel spelen maar dan liefst zonder relatie, zonder verantwoordelijkheid. Hun visie was dat een vrouw wel onderdanig mag zijn maar daar tegelijk ook sterk in moet staan, niet afhankelijk mag worden en geen steun mag verwachten. Dan is het namelijk niet meer spelen, dan is het ernst en hey... dát was toch niet de afspraak!

Euh... niet dus. Ik zou liever ook willen dat ik het wel kon. Gewoon een uurtje of 2-3 kwetsbaar zijn, me open stellen, mijn diepste wezen laten zien en dan lekker makkelijk weer die muren omhoog. Wat een luxe zou dat zijn! Maar dat kan ik niet. Als ik me écht openstel dan ga ik diep en dan verwacht ik dezelfde diepte terug. Dan stel ik niet alleen maar sub-wezen open maar mijn hele ik. En dat maakt me kwetsbaar. En als je dan een paar keer op je bek gaat, dan leer je heus wel bij. Dus doe ik nu voorzichtig.

En stapje voor stapje voel ik zijn armen om me heen. Beschermend maar ook leidend, niet opsluitend maar omsluitend. Langzaamaan steeds meer. En hoe langer hoe minder wil ik eruit losbreken, voel ik me benauwd of raak ik in paniek. Soms leun ik er voorzichtig tegenaan en verbaas me erover dat ik niet val, dat het veilig voelt. Het voelt goed. Zucht...