Arrête!

Ondeugend, stuiterig en rebels... zo voel ik me de laatste week. Ik verlang naar grenzen, harde grenzen. Ik fantaseer...

Een stout meisje, ondeugend en brutaal. Ik plaag hem en daag hem uit, ik test hem, manipuleer hem, geef hem lik op stuk, heb voor alles een antwoord of uitvlucht, steek mijn tong uit en doe lekker níet wat hij wil. Brutaal en uitdagend kijk ik hem aan, ik kijk hoever ik kan gaan. Ik zie hem fronsen en geduldig probeert hij me te corrigeren. Maar ik stuiter lekker verder. Ik ben ongehoorzaam.
En dan hoor ik irritatie in zijn stem "Arrête!" En ik kijk naar hem, zijn stem heeft een grote impact op me. Waar precies ligt de grens? Ik weet het niet. Kan ik nog verder? En ik kan het niet laten... ik probeer nog een klein stukje verder... "Arrête!" Nog een klein stukje... En dan duwt hij me tegen de muur en slaat hij me hard in mijn gezicht en ik hap naar lucht. "Arrête." En dan loopt hij weg.


En ik zak in mekaar, al mijn bravoure is weg en ik voel me klein en schuldig. Ik huil en heb spijt... ik ben bang. Wat als ik over zijn grens ben gegaan? Wat als hij me niet meer wil? Ik heb hem teleurgesteld... Ik verlang naar zijn armen om me heen, zijn handen in mijn haren, zijn geruststellende aanwezigheid. En langzaam en verlegen kruip ik naar hem toe...

Hoezo emotioneel masochistisch? :-D

Gelukkig is ook hier een logische verklaring voor. Volgens de psychologe tenminste. Uiteindelijk heb ik haar in ons 2de gesprek wél over BDSM vertelt. Gewoon omdat het moeilijk is om eromheen te praten, het is uiteindelijk wel een deel van me. Ze vond het niet vreemd en ging ook niet analyseren of BDSM al dan niet een gevolg is van mijn jeugd of andere ervaringen. Ze vond het wel bij me passen en ze merkte dat ik er zelf geen problemen mee had, integendeel, dus deed het eigenlijk weinig ter zake. Andere mensen zoeken ook naar grenzen in hun relaties, ze maken ruzie om te kijken hoever ze kunnen gaan. Dat deed ik vroeger ook. En meestal "won" ik, ik ben nogal goedgebekt en behoorlijk koppig dus krijg ik best wel vaak mijn zin. Alleen voelde het dan voor mij alsof ik "verloor". Was ik teleurgesteld, teleurgesteld omdat ik geen grenzen gevonden had.

In mijn jeugd waren de grenzen erg strikt; ik ben streng opgevoed. Heel zelden kreeg ik een klap en voor zover ik me kan herinneren heb ik daar nooit van genoten of het specifiek opgezocht. Maar die grenzen waren belangrijk voor me. Grenzen krijgen was en is een vorm van aandacht geven, consequent zijn ook. Als de grenzen duidelijk zijn en duidelijk blijven, is alles wat er binnen ligt veilig en goed. En als mijn binnenste borrelt, kan ik tegen die grenzen aanlopen, kan ik ertegen vechten, kan ik ertegenaan knallen zonder bang te moeten zijn dat ik erdoorheen kan breken. Want als ik erdoorheen breek, kom ik in de grote, wijde, onzekere wereld terecht. En dat wil ik niet. En toch kan ik het soms niet laten van tegen die grenzen aan te lopen, van ze te testen. En dat is eng, heel eng. Eng omdat ik ergens bang ben voor de repercussies maar vooral eng omdat ik erdoorheen zou kunnen beuken. En dan?

Dus probeer ik het borrelen te beheersen, probeer ik mijn test-drang te onderdrukken... maar het borrelt steeds meer. En ik voel dat mijn ogen brutaal kijken, ik hoor mijn mond brutale antwoorden geven, ik voel mijn gezicht een eigenwijze uitdrukking krijgen en mijn handen en lichaam uitdagende gebaren maken. En ik schaam me... ik wil me kunnen beheersen... ik ben bang... want ik wil hem niet kwijt... ik wil hem niet teleurstellen... ik wil hem niet boos maken... maar toch verlang ik zo naar die toon in zijn stem als hij "Arrête!" zegt...