Stof tot nadenken

Een intakegesprek verloopt vrij simpel dus en heel erg logisch. Eerst kwam de vraag naar waarom ik een gesprek met haar wou. Ik had van tevoren besloten om BDSM buiten ons gesprek te houden; niet omdat ik het persé wil verzwijgen maar omdat ik dat niet als een probleem ervaar en ik dus geen zin had om me te moeten verantwoorden voor mijn sexuele voorkeur. Dus zweeg ik over het emotioneel masochisme of beschreef ik het tenminste niet als zodanig.

Het was ook niet zo moeilijk om een correct beeld van de situatie te schetsen gewoon op basis van mijn al dan niet relaties van de laatste jaren. Blijkbaar kan ik alleen maar relaties aangaan waarin ik in meer of mindere mate genegeerd word, die niet stabiel zijn, die maken dat ik me verdrietig voel, die maken dat ik smacht en hunker. Als iemand te kort bij komt, lief voor me is, voor me wil zorgen, als een relatie "echt" wordt, dan ga ik me ongemakkelijk voelen en kap ik het af met als motivatie dat de verliefdheid plots weg is, de hunkering is er niet, ik verveel me. Dan ga ik grenzen zoeken en overschrijden, dan word ik kattig.

Het is een behoorlijk frustrende situatie: een relatie waarvan ik rationeel weet dat het goed zit maakt dat ik met mijn gevoelens in de knoop kom en van een relatie waarin ik door mijn gevoel meegesleept word, weet ik met mijn verstand heus wel dat het geen gezond type relatie is. En zo zwalk ik een beetje heen en weer en ga ik me helemaal rot aan mezelf ergeren (en anderen met mij).

Dat was dus, al vond ik het zelf, een behoorlijk helder antwoord op haar vraag.

Dan vroeg ze naar mijn historie. Ook vrij simpel samen te vatten; verpleegkundige, zorgend ingesteld, 12 jaar samen geweest met mijn ex-man en dus ook 12 jaar voor hem gezorgd (hij was het type dat onder een sloef kruipt als hij er een ziet). 3 jaar geleden gescheiden en nu alleenstaande mama van 2 kinderen, eigen huis, part-time baan met wisselende uren en de laatste jaren ook wisselende (non)relaties. Leek mij dus vrij simpel op te lossen: gescheiden, ergo bindingsangst. Punt.

Niet dus. Of ik enig idee had waarom ik met zo'n soort man getrouwd was, zo'n lieve, volgzame man. Yep, dat wist ik wel. Mijn vriendje van daarvoor was een ander type geweest: een grote, vrij dominante man waar ik naar opkeek. Helaas is die relatie vanwege extreme jaloezie van zijn kant en het bijbehorende stalk-gedrag behoorlijk uit de hand gelopen. En dat risico wou ik geen tweede keer lopen. Best slim van mezelf :-D

Het klonk haar in elk geval weer logisch en ze knikte goedkeurend. En ze vatte ook heel gevat samen "Dus je bent gewend om altijd alles onder controle te houden; hoewel je er soms naar verlangt om die controle uit handen te geven. Maar die keer dat je de controle uit handen hebt gegeven, leverde een slechte ervaring op wat ervoor zorgde dat je nadien nog steviger de touwtjes in handen hield." Euh... ja... zo zou je het kunnen omschrijven...

Vervolgens de patentvraag van alle psychologen "Hoe was je jeugd? Hoe waren je ouders?" (goh... en dat zelfs zónder dat ik BDSM vermeld had) Mijn blik was waarschijnlijk erg sceptisch want ze voegde er haastig aan toe dat ze niet op zoek was naar onverwerkte trauma's ofzo maar dat ze gewoon een beeld wou hebben van de gezinssituatie uit mijn jeugd. Gelukkig want ik ben nooit mishandeld of verwaarloosd of iets dergelijks. Mijn vader werkte heel hard, lang en veel en mijn moeder was huisvrouw. Vrij klassiek, lijkt me. Wat misschien wel een beetje anders was, was dat mijn ouders allebei vrij hard waren in hun opvoeding: ik moest al heel jong en op vrij extreme manier leren om op eigen benen te staan. Toen ik 6 was stuurden ze me 2 weken op zomerkamp naar de zee met allemaal franstalige kinderen. Ik sprak geen woord frans! Het zou me leren volhouden en me leren mezelf te redden. Ik moest naar een andere school dan al mijn vriendinnetjes en ontdekte daar dat het behoorlijk was assertiviteit vereist om je mannetje te staan in een middelbare school die buiten je normale biotoop valt. Ik leerde me aanpassen en me overal doorheen bluffen. Tegen de tijd dat ik 16 was kon ik behangen, verven, kleding maken en verstellen, koken, het huishouden doen, werkte ik in alle vakanties voor mijn eigen zakgeld. Ik kon mezelf in alle situaties prima redden. Ik moest op mijn eigen benen staan, emoties werden zo min mogelijk getoond, als iets tegenzat, dan slikte je even en ging je door tot het wel lukte. Cadeautjes waren nagenoeg onbestaand of minimaal, in elk geval praktisch. Mijn ouders toonden me hun liefde door me zelfstandig te maken, weerbaar te maken. Niet door zorgzaamheid of aandacht of verwennerij. Ik moest me bewijzen, laten zien dat ik het kon, stoer en zelfstandig.

Die opvoeding komt nu erg goed van pas. Ik sta behoorlijk goed mijn mannetje, ik regel en controleer alles, ben zelfstandig en kan tegen een stootje. Ik ga niet zielig huilend in een hoekje zitten als iets me niet lukt, ik pak het met beide handen aan en knok tot het wel lukt.

Keerzijde is wel dat dat het patroon is van liefde krijgen dat ik gewend ben, waar ik me comfortabel bij voel. Weinig zorgzaamheid, weinig uitingen van emoties, grote zelfstandigheid, alles zelf onder controle, weinig aandacht. En als ik terugkijk, weet ik best dat ik in mijn jeugd af en toe hunkerde naar een knuffel, naar aandacht of naar ouders die even alles voor me oplosten, maar dat zat er niet in. Ik kreeg goedkeuring als ik me prima redde, klaar. Als ik die touwtjes wou loslaten, werd dat niet geapprecieerd, dan hoorde ik "dat kan je zelf, regel het zelf maar".

Dus voel ik me nu in dit soort relaties op mijn gemak; die hunkering, dat verlangen is bekend, de manier van liefde geven is bekend, dit patroon is bekend voor mij en maakt dat ik me "goed" voel. Een beetje een uitbreiding van het gezegde dat elk meisje uiteindelijk een vervanger van haar vader zoekt :-D

Die andere manier; een man die om me geeft, voor me wil zorgen, er voor me wil zijn maar die intimiteit eist, maakt me bang. Want dan kan ik niet meer alle controle houden, dan ervaar ik liefde op een manier die "vreemd" voelt, die maakt dat ik me ongemakkelijk voel. Hij wil dan ook een deel van die verantwoordelijkheid, hij wil "controle" over mijn leven, hij wil mee aan te touwtjes trekken (letterlijk en figuurlijk). En die attente mevrouw vertelde me ook nog dat ik eigenlijk heel graag die touwtjes, die controle eens aan iemand anders wou overlaten, maar dat, op het moment dat dat gebeurde, het heel confronterend en beangstigend voor me was. Touché...

Toen leek het me helemaal verstandig om over BDSM te zwijgen *grin*

En toen was mijn vraag... als dit allemaal zo zou zijn/zo is. Leuk en aardig om dat te weten, maar hoe verander ik dat?

Veranderen was volgens haar een proces; eerst doe je onbewust dingen verkeerd, dan bewust dingen verkeerd, dan bewust dingen goed en tot slot onbewust dingen goed. Ik zat al in het stadium dat ik bewust de dingen verkeerd aanpakte (joehoe, gratis een stadium gekregen - dat is zomaar al achter de rug). De kunst is nu om bewust dingen te doen die goed zijn... dus wél intimiteit toelaten, wél iemand kortbij laten komen. Met kleine stapjes uiteraard... en voorlopig puur op de ratio (omdat mijn gevoel gaat blijven sputteren omdat het zo ongewoon en dus ongemakkelijk voelt).

Dus... stof tot nadenken...