Intakegesprek

Morgen heb ik een afspraak bij een psychologe. Zucht. Ik weet nog niet goed wat ik daar ga vertellen/vragen. Het is een intakegesprek, gewoon een deftig woord voor het eerste gesprek dus. Zoveel ervaring heb ik gelukkig niet met psychologen dat ik vrolijk een hele waslijst problemen kan opsommen of met een lijst stoornissen op de proppen kan komen, maar het staat ook wel een beetje debiel als ik niet helder kan verwoorden wat ik daar in dat kamertje kom doen. Plus dat ik moet betalen voor het gesprek daar. Dus... hoe meer ik ga zitten "euh... euh... euh..." hoe inefficiënter mijn geld besteed wordt. Vandaar dat ik dus besloten heb tot een generale repetitie op mijn blog. Schrijven helpt me namelijk om mijn gedachten op een rijtje te zetten en er tenminste enige vorm van structuur in aan te brengen. Binnen in mijn schedel is het namelijk meestal één enorme chaos, een hoop ideeën en gedachten die over en door mekaar buitelen en soms erg vermoeiend kunnen zijn. Ik dwaal weer af... ter zake.

Waarom wil ik een gesprek met een psycholoog?

• Omdat ik last heb van bindingsangst (wie had dat ooit gedacht.... ikke last van bindingsangst!) en dus de neiging blijk te hebben om mijn eigen relationele ruiten in te gooien
• Omdat ik tot mijn eigen afschuw erachter kwam dat ik ondertussen niet alleen een fysieke maar ook een emotioneel masochistische kant heb
• Omdat ik het gevoel heb dat ik weer redelijk in balans ben na 5 turbulente jaren maar nét dat kleine zetje mis om helemaal mijn evenwicht te vinden.

Daarom dus. Waarbij punt 1 en 2 in relatie tot mekaar staan en de kans groot is dat als 1 en 2 opgelost raken, 3 vanzelf volgt. 

Niet helemaal duidelijk? Euh... (hier zijn mijn "euh's" nog gratis - grinnnn) ... bindingsangst dus... 

Als ik mijn "relaties" van de afgelopen jaren kritisch bekijk, gaat het eigenlijk uitsluitend om "losse flodders". Ok, toegegeven, er zit een relatie van anderhalf jaar tussen maar dat was eigenlijk niet echt een relatie, we speelden met elkaar en dat was het. Hij hield afstand maar had last van bindingsangst (waarvan ik dan weer van vond dat hij er maar eens overheen moest raken) en ik lag hoopvol aan zijn voeten. De andere mannen waar ik vol interesse naar keek, waren stuk voor stuk onbereikbare mannen; mannen die geen relatie wilden of er al één hadden, mannen die ernstig twijfelden, mannen die geen interesse in mij hadden, ... het was allemaal leuk en aardig als het maar niet te kort bij kwam.

Een paar keer probeerde iemand wél korterbij te komen, klopte het plaatje wél. En dan knapte ik acuut af. Dat kan heus wel een keer gebeuren, dat snap ik ook best. Maar als dat nog een keer gebeurt en nog een keer... huhm... dan gaat elk weldenkend mens toch wat dieper nadenken. Ligt het misschien aan mij?

Tsja... da's een goeie. Want als iemand kort bij komt, dan wordt het ineens heel concreet. Dan moet ik me een hoop dingen gaan afvragen... wil ik met deze persoon de rest van mijn leven doorbrengen? En dan ga ik hem onder een vergrootglas, nee, eerder een microscoop leggen en heeeeeeel goed inspecteren op minpuntjes. Want... ik neem een relatie wel serieus. Ik ben al een keer gescheiden en dat is geen pretje. Bovendien is het niet leuk om mensen te kwetsen of zelf gekwetst te worden. Dus ik kijk wel uit... Ik weet dat kleine ergernissen tot enorme bergen kunnen uitgroeien, dat mensen uit elkaar kunnen groeien, ondanks de beste bedoelingen, ... En onder een microscoop overleeft niemand, dat realiseer ik me maar al te goed. Als ik mezelf onder een microscoop leg... weg eigenliefde en weg zelfrespect. Dan erger ik me kapot aan mezelf. Gelukkig heb ik daar geen keuze in, met mezelf zal ik moeten leven, dus kan ik er beter maar lol in hebben :-D

En daar komt mijn emotioneel masochisme om de hoek kijken. Even een vergelijking trekken met het "gewone" masochisme (toch grappig hoe alles relatief is)": pijn maakt mijn geest leeg, stopt die draaimolen, die chaos in mijn hoofd. Fysieke pijn obv masochisme is echter (gelukkig) maar tijdelijk. Emotionele pijn kan echter een stuk langer duren. Even voor de duidelijkheid; dan gaat het niet over een groot, enorm en immens verdriet maar eerder over de emotionele pijn die hoort bij genegeerd worden, angst hebben niet goed genoeg te zijn, smachten naar aandacht, ... dat soort pijn of misschien is het eerder een hunkering, een onvervuld verlangen.

In die situatie leg ik namelijk niks onder een microscoop omdat ik dan veel te druk ben met pleasen, met hunkeren, met verlangen. En diep vanbinnen... geniet ik misschien wel van dat gevoel. Van de onmacht, van het verlangen, van de hunkering, ...

Maar uiteindelijk besef ik ook wel dat ik op deze manier mijn eigen ruiten ingooi. Dat dit geen basis is voor een relatie.

Dus, mevrouw de psychologe... heeft u nuttige tips voor me?