En ondertussen knipperen mijn hoofd en hart mee... tussen hoop en onzekerheid, tussen twijfel en vertrouwen. Want ook ik heb mijn bedenkingen.
Als hij tegen me zegt dat hij helemaal geen behoefte heeft om "dat soort dingen" te ontdekken, dat het zijn wereldje niet is en ook nooit zal worden, dat hij er geen kennis mee wil maken... dan staat mijn hart even stil.
Als hij mijn vrienden niet wil leren kennen omdat ze "uit het wereldje" zijn, dan staat mijn hart stil. Het zijn voornamelijk gewoon mijn vrienden; welke voorkeuren ze daarnaast hebben doet dan toch niet ter zake! Sommige vrienden hebben fetishes of relaties die ik voor mezelf niet zou willen of kunnen kiezen maar dat maakt toch niet uit? Zolang het "mooie mensen" (en dan bedoel ik de binnenkant!) zijn, is het toch goed?
Dit laat het licht in mijn hoofd uitknipperen... dan wil ik er ook mee kappen. En dan ben ik even sprakeloos. Maar ondertussen heb ik er een paar dagen over nagedacht en besef ik dat het waarschijnlijk grotendeels angst en onzekerheid is wat maakt dat hij zo afwijzend is. Misschien zit er ook wel jaloezie bij, ik weet het niet.
Maar we zullen er wel over moeten praten. Waarschijnlijk wel meer dan één keer. Ik heb zelfs al nagedacht over een vergelijking die het voor hem makkelijker maakt om het te begrijpen. Hij gaat regelmatig naar voetbal kijken en, als ik heel eerlijk ben, heb ik geen behoefte aan voetbal, nooit gehad. Maar, als hij het leuk vindt, dan wil ik heus wel eens een keer meegaan om te kijken. En misschien vind ik de sfeer wel leuk, misschien lopen er toch wel leuke mensen rond, in plaats van al die hersenloze dronken hooligans die ik me voorstel. En ik zal dan inderdaad ook mijn vooroordelen over voetbalsupporters aan de kant moeten zetten... Ik ben tenslotte op een voetbalsupporter verliefd geworden!!! Wie had dat ooit kunnen denken... Of misschien moet ik het gewoon als masochisme en onderdanigheid zien *grin*.
En soms straalt het licht in mijn hoofd heel fel... komen de stralenbundels mijn oren uit. Als ik met mijn auto tegen een muurtje glijd en hij 10 minuten later bij me staat. En me meeneemt om te bekomen van de schrik en toch nog boodschappen te kunnen doen. Of als hij me in mijn oor fluistert dat ik zijn geil sletje ben. Of als hij zegt dat er iets aan me is wat hem enorm intrigeert (duhuh... wat zou dat nu toch zijn???). Of als hij bibberend van de koorts toch naar me toe komt omdat hij me graag wil zien. Of als hij zegt dat hij niet zo erg geniet van pijpen omdat hij dan niet "in control" is. Of als ik in zijn armen lig en me zo heerlijk thuis en geborgen voel.
Op zo'n momenten lijk ik wel een vuurtoren met stralenbundels uit mijn oren :-D
Posts
“Ik heb er niets mee,” sprak een vriend kortgeleden tegen me.
BeantwoordenVerwijderen“Waarmee niet?” Was mijn logische reactie. Al wist ik wat er zou komen. Zijn onbegrip en aversie tegen over bepaalde keuzes in mijn leven.
“Jullie plezier, in je kinky duistere pakjes en met al die attributen. Dat domineren, ergens samen komen en spelen, soms onder leiding van een dungeon master.
Dat intense, innerlijke verlangen ernaar. Alles ervoor over hebben. Elkaar vastbinden, slaan, bespugen en uitschelden. Anderen die er naar kijken. Het moet niet gekker worden. Ervan genieten als iemand zich overgeeft. Subspace en huilen, het gebruik van stopwoorden en napraten over een spel.”
Ik hoorde hem aan. Hij ging onverdroten verder.
“Nog los van de discussie over wat bdsm precies is. Iedereen heeft er een mening over, maar zelden dezelfde.”
“Zal ik het je uitleggen?” vroeg ik hem geduldig.
“Nee, vanavond kan ik niet.”
Even later stond hij klaar. In zijn oranje leeuwen outfit. Getooid met een opblaasbare oranje kroon en een vuvuzela in zijn hand.
“Wat ga je doen?”
“Ik ga naar de kroeg, voetbal kijken.”
Ik glimlachte.
“Aha, je bedoelt dat spel waar 11 mannen aan de ene kant, de 11 mannen aan de andere kant proberen te domineren, net zolang tot ze overgave hebben afgedwongen. En dat behalve door techniek en vaardigheid ook door gemenigheidjes, zoals spugen, trekken, duwen, vastpakken en stiekem uitschelden proberen? Bovendien, onder leiding van een man in het zwart die het spel kan stilleggen.”
Mijn vriend keek me verbaasd aan, dus ging ik nog even door.
“Dat spel waar miljoenen plezier aan beleven, maar er slaafs alles voor opzij zetten en zich zelfs eenduidig kleden in bonte, absurde en bizarre kleding?”
“Huh…?”
“Dat spel waar miljoenen naar kijken en dagen later nog in een roes of in tranen van kunnen zijn?”
“Wat…?”
“Dat spel waar iedereen iets over te zeggen heeft, maar zelden hetzelfde?”
Hij keek beduusd, ik was op dreef.
“Dat spel waar uren later nog door honderden heftig over nagepraat wordt?”
“Wat wil je nou zeggen?” vroeg hij, enigszins geïrriteerd.
Ik glimlachte weer.
“Ik heb er niets mee, maar goed beschouwd ben jij nu op weg om te kijken naar het grootste openbare bdsm spel dat de wereld kent.”
Licht gegeneerd vertrok hij.
Mijn levensstijl zou nooit meer onderwerp van gesprek worden.
_____________________________________________
Ik wens je liefde en kracht....
en sterkte... maar vooral humor....
liefs van belle
Dank je wel, belle! Ik moest echt lachen met je reactie; het is inderdaad typerend. Het is zoooo makkelijk om BDSM te veroordelen en vies te vinden.
BeantwoordenVerwijderenGenieten van pijn??? Bah... een marathon lopen daarentegen is wél cool, een boksmatch is ook sociaal geaccepteerd. Zoveel mensen genieten van pijn maar zolang je het niet zo benoemt, is het sociaal acceptabel.
Hetzelfde met onderdanigheid en dominantie, er zijn koppels waarin de man een stuk dominanter is en zelfs op een heel negatieve manier, maar... het noemt niet bdsm dus is het normaal.
Als "vanille" mensen het etiketje "bdsm" al horen, treedt vaak de "walg-respons" al in en worden ze oostindisch doof.
Jammer maar helaas...
Ik ben blij dat je in ieder geval positief in het veld blijft staan en ik hoop echt dat jullie er met z'n tweetjes uitkomen, welke kant dat ook op mag zijn!
BeantwoordenVerwijderen