Na 4 jaar in m'n eentje (nou ja, met de kids dan wel, maar dat is anders) is het toch wennen. Moet ik weer mijn eigen plekje zoeken in mijn eigen huis en moet hij zijn eigen plek zoeken in een huis wat nu ook van hem is. Samen zoeken we naar een modus vivendi en naar een modus "ludendi".
Soms heb ik heimwee naar de tijd toen BDSM nog een zijdelings "spelletje" was. Toen een Meester nog iemand aan de zijlijn was die af en toe in mijn leven stapte en waar het dan ook meteen duidelijk was wat de bedoeling van ons contact was. BDSM was een droomwereld en een paar uur per week stapte ik die droomwereld in. Een wereld vol verlangens en fantasie, fantasie die we werkelijkheid lieten worden in die paar gestolen uurtjes.
Nu leef ik samen met Hem, staan we samen op en gaan we samen slapen, koken en eten we samen, nu zit zijn vuile was samen met mijn vuile was in de wasmand. Letterlijk en figuurlijk.
Ondanks alle aanpassingswerken vind ik het heerlijk! Het is fijn om hem elke dag te zien, te voelen, te horen en te ruiken. En het is niet omdat ik soms heimwee heb naar vervlogen tijden, dat ik niet besef dat dit is wat ik wil. Jaren geleden ben ik gescheiden omdat ik niet meer kon leven met een man die qua dominantie en zelfstandigheid een level of 20 onder mij zat, omdat ik en man met ballen naast me/boven me wilde en nodig had, niet alleen een paar uurtjes in het weekend maar op vaste basis (ja, ik ben gulzig). En na mijn scheiding heb ik heerlijke avonden/nachten/weekenden/dagen beleeft met bijzondere mannen maar ik wilde méér (euh... ja... ik ben héél gulzig).
Hij is alles wat ik me ooit droomde en wenste, hij houdt van me zoals nog nooit iemand van me gehouden heeft en ik hou van hem zoals ik nog nooit van iemand gehouden heb. En dat is het belangrijkste!
O ja, en vanavond gaan we lekker spelen :-D
Posts
Me happy for the both of Y/ya. Y/you deserve it hunny. Enjoy life.
BeantwoordenVerwijderenD.