Afgelopen weekend was superheerlijkgeweldigmegafantastisch. Eindelijk had ik gewoon een weekend vrij, waren de kinderen uit logeren bij hun papa en sloegen mijn hormonen op een positieve manier op hol. Doe daar nog een leuk touwenfeestje bij op vrijdagavond en de pret kan niet meer stuk. Vrijdagavond na het douchen en optut(u)ten klikte hij de collar om mijn hals vast en *plop* ziehier uw onderdanig meisje.
De hele avond genoot ik met volle teugen van het gezelschap en de touwen maar het meest nog van mijn Meester. Het was alsof we plots een heel grote sprong voorwaarts gemaakt hadden. Zijn aanpak en mijn reactie waren perfect in harmonie, het knopen liep perfect, elektrische vonken leken tussen ons heen te schieten. Ik genoot van heel simpele dingen; van mijn hoofd op zijn knieën en zijn hand op mijn hoofd, van het gewicht van de collar om mijn hals, van de blik in zijn ogen. Hij genoot, hij was trots op me en ik voelde zijn liefde en opwinding in talloze gebaren en blikken. Ik verdronk in zijn ogen, in zijn aanwezigheid. Ik voelde me klein en tegelijk zo groot... het was zo bijzonder. Ik snakte naar adem als hij aan mijn collar trok, ik smolt weg als hij aan mijn haren trok, het leek wel op iemand al mijn zintuigen op standje "hypersensitief" had gezet.
De dag erna herhaalde het scenario zich maar dan met touwen en zwepen. Ik huilde en ik wist niet op het van pijn en geluk of gewoon een stressontlading was. Maar het was goed zo. En zondag genoten we van lekker niksdoen en gewoon samenzijn. En ook dat was goed zo.
En maandagochtend vertrok hij naar Tokio, naar een congres voor zijn werk. Dinsdagmorgen om 5u werd ik wakker en had ik nog steeds geen sms'je gekregen dat hij goed was aangekomen (hij zou om 1u 's nachts aankomen en me een berichtje sturen als hij geland was), ik kon hem niet bereiken en ik werd gek van ongerustheid. De heftigheid van mijn emoties, van mijn ongerustheid en angst, sloeg me met volle kracht om mijn oren. Wow... Uiteindelijk bleek het een SIM-kaartprobleem te zijn. Maar dat maakte het besef er niet minder om. Shit... wat hou ik van Hem! Ik met mijn grote bek en mijn onafhankelijkheid, met mijn onhandelbare gedrag en eigenwijze kuren... voel me nu plots heel erg nederig. Gewoon omdat ik zo enorm veel van hem hou.
Nog 5 nachtjes slapen tot hij weer thuis komt...
Posts
Hey lieve meid ... je bent zooo goed bezig nu. Je hebt duidelijk de weg gevonden en het besef is aanwezig. Heel genietbaar om dit zo in jouw woorden terug te vinden. De tijd dat we samen gefrustreerd naar elkaars problemen en gezeur zaten te luisteren is voorbij. :-))))) Nu luister jij nog alleen naar de mijne. Lol. Ben zo blij voor je.
BeantwoordenVerwijderenKusss
Je weet dat ik er graag voor je ben! Echte vrienden leer je kennen in tijden van nood... zo hebben we elkaar leren kennen, inderdaad urenlang onze frustraties geuit tegen elkaar. Dat maakt ook dat ik zeker besef hoe bijzonder en breekbaar mijn geluk nu is... zoals jij ervaren hebt. Ik hoop dat je weer snel in de zevende hemel mag rondhuppelen maar tot zolang bel je me maar of kom je maar langs als je zin hebt om je zinnen te verzetten of in een goede babbel!
BeantwoordenVerwijderenxxx