Godverdomme! Ik blijf er gewoon tegenaan lopen. Telkens en telkens weer. Ik heb zo ontzettend veel moeite om die klik in mijn hoofd te maken, om die dominante vrouw/moeder/collega even time-out te geven. Ik maak mezelf én hem helemaal gek met mijn innerlijke geworstel.
De laatste keer dat ik bij mijn psychologe was, vatte ze het als volgt samen: "Het lijkt wel of jij 2 delen in je hebt, het éne deel is een heel verantwoordelijke, volwassen, zelfstandige, dominante vrouw en het andere deel is een onderdanig klein meisje dat hunkert naar zorg en goedkeuring. En je kan die delen moeilijk verenigen omdat er een gekwetst stukje tussenin staat. Je bent bang om die controle los te laten omdat je dan gekwetst kan worden, omdat je geleerd hebt dat controle houden beloond wordt en controle loslaten afgestraft wordt. Zowel in je jeugd als in je relaties heb je dat meegemaakt en dat maakt dat je daar nu zo mee worstelt.
Altijd handig om te weten waarom je ergens tegenaan loopt. Om er vervolgens nóg een keer net zo hard tegenaan te lopen. En nóg een keer... En uiteindelijk uit frustratie boos worden op de muur waar je tegenaanloopt en hém van alles de schuld te geven. Niet slim en vooral niet lief...
En dus zoek ik nu naar een oplossing. Regels opstellen? Mwa... ik vrees dat ik daar alleen maar tegenaan ga schoppen. Terwijl ik toch echt wel behoefte heb aan regels. Hoezo moeilijk mens? Ik wil grenzen voelen maar ik word boos áls ik ze voel...
Waar ik eigenlijk vooral moeite mee heb zijn die overgangen, het is heel moeilijk om die klik in mijn hoofd te maken. Ik kan 'm moeilijk tot onmogelijk zelf maken en als hij me probeert te pushen word ik boos en ga ik in het verzet. Welke opties zijn er dan nog? Soms lukt het me als het spelenderwijs gaat... dan overkomt het me. Of als ik even niet oplet... dan is het er soms ook plots. Een eigen ceremonie om de klik te maken? Geen idee of dat werkt... Een bepaald woord afspreken? Een soort conditionering toepassen? Gewoon slaan tot het verzet gebroken is? Ik weet het niet...
Iemand tips?
Gestraft
9 jaar geleden
Posts
Hoi katti(g),
BeantwoordenVerwijderenAls het je zo moeilijk valt om om te schakelen, waarom laat je het omschakelen dan niet helemaal achterwege?
Met andere woorden: maak een keuze. Definitief! Kies voor de ene persoonlijkheid òf voor de andere. Want dat op twee gedachten hinkelen is natuurlijk wel lekker makkelijk/comfortabel ook hè. Als de ene rol je even niet schikt, kun je zo weer uit je rol vallen en terug gaan naar 'iets' dat je op dat moment beter uit komt. Maar daar hebben we niks aan.
Maar ja, een keuze maken...daar heb je wel lef voor nodig en liefde.
De vraag is dus, heb je die lef en heb je die liefde in je, die daarvoor nodig is?!
Ben je bereid het ene 'op te offeren' ten gunste van het andere?
Ter verduidelijking: In mijn jonge jaren was ik computer technicus. Soms was het best wel moeilijk voor mij om te besluiten of dat ene dure, wellicht defecte, onderdeel vervangen moest worden. Of misschien toch niet?
Tot mijn toenmalige manager zei: Lex, als je niets vervangt, verander je ook niets. Neem een besluit!
En dat herken ik ook bij jou katti(g). Niet goed durven besluiten. Bang zijn voor de 'verkeerde' keuze. Maar de enige 'verkeerde' keuze die je kunt maken is: géén keuze maken. En dan later.... als je een oud wijffie bent, denken "had ik toen maar..." maar ja, dan is het wellicht te laat.
Succes,
Lex.
Waarom ik die keuze niet maak? Omdat ik naast BDSM nog de verantwoordelijkheid heb over mijn 2 kinderen. Omdat ik een baan heb waarin ik verantwoordelijkheid moet nemen. Omdat ik mijn huis zelf afbetaal en het onderhoud doe of regel. Kortom, omdat ik mijn gezin draaiende moet houden en dat vergt een behoorlijke dosis verantwoordelijkheid en dominantie.
BeantwoordenVerwijderenOf ik dat ooit zou kunnen of willen afgeven? Nee. Zou ik het willen delen? Misschien. Ondertussen ben ik 3 jaar gescheiden en ik heb met vallen en opstaan mijn leven weer opgebouwd, voornamelijk alleen. Mijn ouders en de meeste vrienden die ik voorheen had, bleken niet echt een steun te zijn. Dus dat wil ik voorlopig niet te grabbel gooien.
Plus dat ik nooit in een situatie wil komen waarin ik bij een man moet blijven omdat ik financieel of emotioneel afhankelijk ben. Natuurlijk is er altijd een bepaalde mate van afhankelijkheid in een relatie (hoewel ik het dan eerder aanhankelijkheid zou noemen) maar ik wil steeds de mogelijkheid hebben om mijn eigen weg te gaan.
De keuze om samen te blijven moet een keuze uit vrije wil zijn, niet omdat je nu eenmaal niet anders kan omdat je afhankelijk van elkaar bent.
Maar misschien kan ik voor bepaalde momenten wel een duidelijke keuze maken... daar moet ik eens goed over nadenken.
Heel herkenbare situatie... Wij hebben hier hetzelfde gehad. Nu hebben wij alleen een D/s relatie en niet ook nog een liefdesrelatie samen. Maar Meester is hier ongeveer 3 dagen achter elkaar, en ik ben natuurlijk net als jij alleenstaande moeder met 2 kids, financiele verantwoordelijkheid voor huis en alles.
BeantwoordenVerwijderenDie klik steeds maken, was niet te doen voor me, ik werd er helemaal gek van, schopte overal tegenaan. Meester heeft toen een oplossing voor mij bedacht...
die ga ik je mailen... :-)) Morgen
dikke zoen voor jou
o nog even een nahupje.... die oplossing was voor mij het ei van columbus, werkt als een trein, maar dat wil natuurlijk helemaal niet zeggen dat het voor jou ook zo werkt....
BeantwoordenVerwijderenmaar niet geschoten is altijd mis natuurlijk..
Belle maakt mij nieuwsgierig ;-)
BeantwoordenVerwijderenHeb zelf goede ervaring met opleggen van een ritueel voor maintenance, dat er voor heeft gezorgd dat focus er nu is, ook indien kort na einde werkdag: reinigen, oefeningen, knielen en afwachten tot OTK genood.
Iets dergelijks voor speelsessies.
En inderdaad, Ik beperk regels tot dit soort en andere intieme situaties + meer open (zelf te kiezen tijdstip van vervullen, voor ruim tevoren aangegeven deadline) opdrachten. Regels betreffen vooral die zaken waar ze van groeit en die ze (uiteindelijk) waardeert, maar die ze uit zichzelf niet, of niet trouw, zou doen.
Tenslotte, zonder straf voor nalatigheid zou het een rommeltje worden. Uitstel van opdrachten mag weer wel, mits om goede redenen en tijdig aangevraagd.