Coup de foudre

Iedereen zei me altijd “Wanneer je het niet verwacht, wanneer je er niet naar op zoek ben, dan kom je iemand tegen.” Jaja... tuurlijk! Maar vorige week overkwam het me echt. Soms knipper ik met mijn ogen omdat ik het zelf niet geloof. Soms ben ik bang dat het niet echt is, dat het een droom is, een zeepbel die plots kan klappen.

Maandagmiddag. Hij belde aan mijn deur, heel onverwacht want ik was de afspraak helemaal vergeten (hoezo chaotisch?). Hij maakte een offerte voor mijn ramen die vervangen moesten worden en bleek terloops ook geïnteresseerd in de bouwgrond die ik te koop had (restverschijnsel uit mijn huwelijk). Dinsdagavond kwam hij langs om de papieren over de bouwgrond te bekijken. Dat duurde welgeteld een kwartier maar 3 uur later nam hij pas afscheid. We hadden een heel leuke avond gehad,  gelachen met gekke dingen maar ook soms ook over de moeilijke dingen gepraat. De  avond erna werd de voorlopige overeenkomst getekend, mét champagne. We namen het samen door en lachten met de deftige taal, met onzinnige formuleringen en met elkaar.

En toen kwam het moment dat alles geregeld was... er moest alleen nog een clausule aan het contract toegevoegd worden, geschreven. Hij zou dicteren en ik zou schrijven. En hij dicteerde “Lieve schat... ik heb een probleem... ik heb een bouwgrond gekocht van een hele leuke vrouw en nu kan ik niks meer verzinnen waarom ik morgen nog een keer zou moeten langskomen. Heb jij een idee? “ Van de zenuwen en de champagne barstte ik in lachen uit, ik werd er helemaal verlegen van.

Het was woensdagavond...